Miedzynarodowy Plener Malarski. Pilica 1973

O Pilicy » Malarstwo i rzeźba » Miedzynarodowy Plener Malarski. Pilica 1973

Kilka lat temu natrafiłem w antykwariacie na folder, wydany z okazji pleneru malarskiego, który odbył się w Pilicy w 1973 roku. Zamieściłem wtedy na stronie krótką informację o tym wydarzeniu. Dzisiaj pilicka kultura umiera. Piękny pilicki ratusz świeci pustkami. Nie zmieni tej oceny „działająca” w nim imitacja informacji turystycznej. Miejsko -Gminna Biblioteka Publiczna, która, zgodnie ze swoim statutem, powinna działać jako dom kultury, zapadła w całoroczny sen zimowy. Nie zmieni tej oceny wspaniały, coroczny, Gminny Przegląd Jasełek Szkolnych bo twórcą imprezy jest inna instytucja. Gdzie się podziały: rozchwytywany przez czytelników miesięcznik „Nasza Pilica”, wystawy, koncerty, przedstawienia, „Spotkania z historią”, Jarmark Świąteczny? Pytania można mnożyć ale po co? Rzeczowej informacji nie będzie. Ma być poklask, a kto nie przyklaśnie ten wrogiem śmiertelnym. Amen.

Im bardziej Pilica staje się kulturalną pustynią, tym częściej temat Pleneru wraca jak bumerang. Co jakiś czas, żeby nieco poprawić sobie nastrój, ruszam tropem zamieszczonej w folderze listy uczestników pleneru i ze zdumienia przecieram oczy. Pojawiło się wtedy u nas grono nieprzeciętnych reprezentantów ówczesnego świata artystycznego. Dało się. Z każdym dniem rośnie ilość informacji pojawiających się na portalach poświęconych sztuce. Z roku na rok rosną zasoby reprodukcji dostępnych na internetowych stronach muzeów, galerii i domów aukcyjnych. Moim marzeniem jest skompletowanie fotokopii wszystkich obrazów, które powstały w Pilicy latem 1973 roku i pokazanie ich w formie „wystawy poplenerowej”. Droga do tego jest bardzo daleka bo nie wszystkie dzieła trafiły do muzeów. Wiele spośród obrazów znalazło się w rękach prywatnych kolekcjonerów lub rodzin twórców. Marzenia są jednak po to żeby do nich dążyć. Nie przez przypadek rok 1973 przyniósł wielkie wyróżnienie Pilicy, wówczas nie będącej nawet miasteczkiem. Miejscowy Klub Rolnika został wówczas odznaczony Medalem „Mecenas Sztuki”, przyznanym za: za wybitne zasługi w sprawowaniu mecenatu nad sztuką i jej twórcami. Jury, pod przewodnictwem prof.Mariana Koniecznego, znanego wówczas zwłaszcza z pomnika warszawskiej Nike, doceniło działanie wiejskiej galerii sztuki współczesnej Był to jedyny ośrodek wiejski na terenie województwa krakowskiego, który, z własnej inicjatywy i potrzeby, utrzymywał kontakt z krakowskim środowiskiem twórczym. Poplenerowa wystawa malarstwa i grafiki „3 Międzynarodowy Plener, Pilica 1973” odbyła się w krakowskim Biurze Wystaw Artystycznych. W katalogu wystawy poplenerowej znajdują się jedynie czarno-białe reprodukcje kilkudziesięciu obrazów, na dodatek, niestety, mizernej jakości.

Gośćmi pilickiego pleneru byli:

prof. Stanisław Batruch

Urodził się 5 listopada 1935 w Zagórzu. W 1953 zdał maturę w Liceum Ogólnokształcącym Męskim w Sanoku. Kształcił się w Studium Nauczycielskim w Rzeszowie. W latach 1960-1966 studiował na Wydziale Malarstwa Akademii Sztuk Pięknych w Krakowie. Dyplom uzyskał u profesor Hanny Rudzkiej–Cybis. Do 1972 roku pracował jako nauczyciel w liceum plastycznym w Krakowie. Następnie rozpoczął pracę na Wydziale Architektury Wnętrz ASP w Krakowie. W 1980 stworzył pracownię malarstwa na Wydziale Grafiki. W 1993 otrzymał tytuł profesora sztuk plastycznych. W 2000r. został mianowany profesorem zwyczajnym. Ma na swoim koncie liczne nagrody i wyróżnienia, m.in.: nagroda Ministra Kultury i Sztuki II st. (1990), srebrny medal na Międzynarodowym Biennale Malarstwa w Koszycach (1988), europejską nagrodę "Heitland Foundation" za rok 1990 czy Złoty Krzyż Zasługi. Zaliczany jest do czołowych polskich kolorystów. Jego prace artystyczne oscylowały wokół malarstwa rodzajowego i symbolicznego o abstrakcyjnej stylizacji. Uczestniczył w ponad 100 zbiorowych wystawach w kraju i zagranicą, m. in. w Austrii, Australii, Francji, Czechach, Niemczech, USA oraz na Słowacji i Węgrzech. Ma w swoim dorobku około czterdziestu wystaw indywidualnych, m. in. w Krakowie, Wrocławiu, Zakopanem, Busku-Zdroju, Kielcach, Rzeszowie, Krośnie, Gorzowie Wielkopolskim, Tarnowskich Górach, Nowej Soli, Częstochowie, Elblągu, Zawierciu, Legnicy, Sanoku, Nowym Targu, Jabłonnej k. Warszawy oraz za granicą w Niemczech: w Versmold, Herford, Bielefeld, Wilhelmshaven, Celle, Darmstadt, Bad Godesberg, Seeheim, Bergkamen oraz w Münster.Uczestniczył w plenerach takich jak: Międzynarodowy plener „Pilica ‚73”; Międzynarodowy plener „Mirabel” w Darmstadt, (wielokrotnie w latach 1981-98 oraz w 2001); Międzynarodowy plener „Gavorrano” we Włoszech(1988); Międzynarodowe plenery w Miechowie (2003, 2004, 2005); Poplenerowe wystawy „Barwy Małopolski” w Wilanowie i Miechowie (2006); Międzynarodowy plener, Milówka (2006); Wystawy: „Batruch i uczniowie” w Gorlicach, Nowym Sączu i Rzeszowie (1994); „Sztuka i moda” w Kielcach (1996); w Domu Krakowskim w Norymberdze (2004); „Tarnowskie klimaty” w Gorlicach (2006) i Boguchwale (2007); Munster Kunst aus Krakau (2009); Csongrád (2010); Miechów (2010, 2011); w Krakowskiej Akademii im. A. Frycza Modrzewskiego (2014); Kunsthalle Darmstadt (2015); kolekcja dzieł sztuki Kliniki Kardiochirurgii Collegium Medicum UJ w Pałacu Sztuki w Krakowie (2015). Otrzymał szereg nagród i wyróżnień, m. in.: na Festiwalu Malarstwa Współczesnego w Szczecinie (1988); nagroda Ministra Kultury i Sztuki II stopnia (1989); Srebrny medal i wyróżnienie na Międzynarodowym Biennale Malarstwa w Koszycach (1989); prestiżowa nagroda przemysłowców niemieckich w Celle – Heitland Foundation za rok 1990; Złoty Laur za „mistrzostwo w sztuce” za rok 2005 nadany przez Fundację Kultury Polskiej. W 2013 roku został zwycięzcą XVI Salonu Sztuki Stowarzyszenia Twórczego POLART. Jego prace znajdują się w zbiorach muzealnych oraz kolekcjach prywatnych w kraju i zagranicą, między innymi: m.in. w Muzeum Narodowym w Krakowie, Muzeum Historycznym w Sanoku, Muzeum Okręgowym w Bieczu, oraz w prywatnych i publicznych kolekcjach w Polsce, Francji, Austrii, Izraelu, Niemczech, we Włoszech, na Węgrzech i w USA. Zmarł 16 września 2015 w Krakowie.

Na pilickim plenerze powstały obrazy: "Pilica-miejscowi kowale"; "W kuźni; "W mieście"; „Przed sklepem”; „Kowale”

Krzysztof Bucki 

Urodził się w 1936 r. w Pińczowie. Studiował malarstwo i grafikę w ASP w Krakowie w pracowni prof. Wacława Taranczewskiego. Ukończył je w 1959 r. Od 1961 roku mieszkał i tworzył w Opolu. W latach 1961-70 pracował jako nauczyciel malarstwa i kompozycji w Liceum Plastycznym w Opolu. W latach 1974-76 pracował na stanowisku docenta w Filii UŚ w Cieszynie. W 1974 roku otrzymał nagrodę im. Jana Cybisa. W wydanym w latach siedemdziesiątych na zachodzie kompendium wiedzy pt. „Malarstwo, rzeźba i architektura” jego nazwisko zostało wymienione jako jednego z nielicznych Polaków. Malował tradycyjne motywy malarskie: pejzaże, zwłaszcza rodzinnego Pińczowa, sceny rodzajowe, portrety oraz zajmował się malarstwem metaforycznym. Od połowy lat 60. zaczął malować ekspresyjne kompozycje figuratywne. Jego portrety przedstawiają ludzi ze wszystkimi ułomnościami, na pograniczu groteski. Malował także sceny rodzajowe. Pod koniec życia podejmował tematykę religijną. Tworzył kompozycje reliefowe, używając zróżnicowanych materiałów: drewna, metalu, tworzyw sztucznych, tkanin czy gipsu. Swoje obrazy prezentował w galeriach w Paryżu, Bratysławie czy Budapeszcie. Został odznaczony: Srebrnym i Złotym Krzyżem Zasługi oraz tytułem Zasłużonego Działacza Kultury Zmarł w 1983r. w Opolu. W notatkach z 1981 roku zapisał swe kredo artystyczne: „Obraz jest mi dyktowany z zewnątrz, ja go odbieram i projektuję, maluję tylko wtedy, gdy jest już we mnie dobrze »zadomowiony « i gdy czuję konieczność jego wyjawienia. Maluję dla ludzi czujących, ale czy ich cieszę - nie wiem”. W 2003 roku staraniem muzeum i Opolskiego Okręgu Związku Polskich Artystów Plastyków na domu, w którym żył i tworzył Krzysztof Bucki (Opole, ul. Krakowska 5-7) odsłonięto tablicę pamiątkowa autorstwa opolskiego rzeźbiarza Adolfa Panitza. Muzeum Śląska Opolskiego posiada co najmniej 27 jego obrazów. Podczas pilickiego pleneru powstało kilka jego obrazów. Na wystawie poplenerowej zaprezentował: "Kuźnia", "W Pilicy","Przed stajnią", "Relikt", "Drzewa przy drodze" i "Mirów". W katalogu prac artysty wymienione są wykonane w 1973 r. trzy akwarele "Pilica. Dom na górze", które nie znalazły się na wystawie poplenerowej. W prywatnych rękach w Pilicy znalazł się olejny obraz "Z Pilicy". W 1973 roku powstały: seria obrazów malowanych farbami akrylowymi "Dom na górze", "Dom z baranem", "Dom z właścicielem", "Podwórko" i "Drzewa przy drodze" oraz akwarela "Krajobraz z suchym drzewem" i "Mała uliczka". Czy zostały namalowane w Pilicy i jakie były ich dalsze losy nie udało się na razie ustalić. W 1973 roku powstał również obraz zatytułowany "Dziewczynka z Pilicy". Nie udało mi się ustalić czy obraz powstał podczas Międzynarodowego Pleneru Malarskiego. Nie został wymieniony w katalogu wystawy poplenerowej. ...postać dziewczynki zarysowana jest jak w typowym portrecie: en face. Światlo pada z tyłu sylwetki, tak że prześwietlone włosy tworzą rudą aureolę wokół głowy. W tle - podwórko namalowane w żółciach. Postać dziewczynki, jakby z innego świata, malowana w zimnych szarościach, ledwie zaznaczona, słabo zarysowana. Rzuca się w oczy podobieństwo kompozycyjne do "Martwej natury" ze słabo zaznaczoną postacią kobiety w tle..."

Kim była dziewczynka z Pilicy? Być może mieszka tu do dzisiaj? Czy na podstawie obrazu dało by się zlokalizować podwórko? Pytania pozostają bez odpowiedzi a szansa na rozwikłanie zagadki jest nikła. Nigdzie nie natrafiłem na reprodukcję obrazu a według katalogu dziel Krzysztofa Buckiego losy obrazu nie są znane.

"Pod górę"

 

"Akt z kotem"

Witold Damasiewicz

Urodził się 11 grudnia 1919 w Wadowicach. Był synem Zygmunta Damasiewicza, nauczyciela filologii klasycznej w Państwowym Męskim Gimnazjum im. Marcina Wadowity w Wadowicach. Ukończył tę szkołę i rozpoczął studia na Wydziale Filologii Polskiej Uniwersytetu Jagiellońskiego. Ukończył je dopiero po wojnie, w 1948 roku. Równocześnie, od 1945 roku, studiował malarstwo w Akademii Sztuk Pięknych w Krakowie, pod kierunkiem Zbigniewa Pronaszki i Zygmunta Radnickiego, uzyskując dyplom w 1952. W czasie studiów był członkiem Grupy Samokształceniowej założonej w 1948 przy Związku Akademickiej Młodzieży Polskiej. Jej członkowie buntowali się przeciwko bezideowej sztuce swych profesorów (kolorystów) i postulowali konieczność tworzenia dzieł zaangażowanych społecznie, związanych z aktualnymi problemami społeczno-politycznymi. Kolejnym etapem zdobywania wiedzy malarskiej był kurs malarstwa ściennego u Wacława Taranczewskiego. W latach 1950-1954 pracował jako asystent na Wydziale Malarstwa ASP w Krakowie a następnie jako aspirant artystyczny (1954-1957). W 1955 r. wziął udział w Ogólnopolskiej Wystawie Młodej Plastyki "Przeciw wojnie - przeciw faszyzmowi". W 1958 roku podjął pracę jako nauczyciel malarstwa i rysunku w Państwowego Liceum Sztuk Plastycznych w Krakowie. Od 1959 był członkiem grupy MARG (Malarstwo, Architektura, Rzeźba, Grafika). W 1980 roku przeszedł na emeryturę. Do końca lat 50. malował obrazy figuratywne, utrzymane w duchu ekspresjonizmu, czasem karykaturalnie deformujące postać ludzką. Od lat 60. tworzył prace w konwencji bliskiej surrealizmowi i abstrakcji, zbudowane z syntetycznych form, przypominających znaki. W późnym okresie malował też symetryczne kompozycje przypominające ikony. W swej twórczości sięgał po środki ekspresyjne i metaforyczne. Stworzył indywidualny styl obrazowania, pomiędzy abstrakcją aluzyjną a figuracją. Jego obrazy charakteryzują się ekspresją formy i barwy, odznaczają się precyzją i odwagą rozwiązań kolorystycznych oraz szczególnym sposobem operowania światłem, emanującym z wnętrza obrazu. Podstawę jego malarstwa stanowi kolor budujący formę i perfekcyjna, przemyślana w każdym szczególe kompozycja. Prace, niosą spory ładunek przemyśleń filozoficznych i religijnych. Tworzył również malarstwo ścienne,m.in. polichromie w kościele w Zbylitowskiej Górze. Od 1951 roku wystawiał w kraju i za granicą m.in. w: 1977 Montrealu (1972); Berlinie (1977); Lyonie (1984); Norymberdze (1984); Cork (1993); Londynie (1994). Prace Witolda Damasiewicza są cenione, znajdują się w zbiorach m.in.: Ministerstwa Kultury i Sztuki, Muzeum Narodowego w Krakowie, Poznaniu i Toruniu, Urzędu Miasta Krakowa, Galerii Fundacji Karolyi w Vence (Francja) oraz w zbiorach prywatnych w Polsce i za granicą.

W Pilicy powstały: Proces I;Proces II;Proces III;Proces IV;

Piotr Dietrich

Studiował w ASP w Krakowie. Brał udział w wystawach indywidualnychm.in.: Sosnowiec 1956, Katowice 1963. Gliwice 1969, Zakopane 1972, Kraków 1973. Był członkiem "Grupy Zagłębie", która przez 30 lat ożywiała kulturę Zagłębie. Grupa nie narzucała swoim członkom programu artystycznego, umożliwiała im rozwój indywidualny.

Na pilickim plenerze powstały obrazy olejneW głąb ziemi”, „Pejzaż z kominem”, „Wtrze słoneczne-Pilica”, "Nad zalewem-Pilica”.

Joanna Srebro-Drobiecka

Urodziła się 21 sierpnia 1932 w Tarnowie. W 1962 r. ukończyla studia artystyczne na ASP w Krakowie, pod kierunkiem prof. Wacława Taranczewskiego. Po studiach powróciła do  rodzinnego Tarnowa.W 1965 r. jej prace prezentowane były w Krakowie na wystawie malarstwa i rzeźby zorganizowanej z okazji 600-lecia Uniwersytetu Jagiellońskiego oraz na Wystawie Młodych Malarzy. Od początku była artystką oryginalną, niezależną, tworzącą własne wizje. Nie szła na kompromisy w kwestiach sztuki. Nie poddawała się komercyjnym trendom. Nie pozwoliła się zaszufladkować. Malowała, żeby wyrzucić z siebie niepokoje. Płótno było tym samym, czym jest scena dla aktora. Przy pomocy ekspresjonistycznych form przelewała na nie rozmaite stany ducha. Inspiracji szukała w przyrodzie i wierze. Podejmowała tematykę przyrodniczą oraz dziwne tematy, jak na przykład szalone dzieci czy, malowane z natury, truchła zmarłych zakonników. Poruszała również problematykę dotyczącą spraw ludzkich. Wielu uważało ją za dziwaczkę, osobę oderwaną od rzeczywistości, zamkniętą w sobie. Uprawiała malarstwo sztalugowe – duże formaty, czasami projektowała także freski, gobeliny i malarstwo ścienne. Brała udział w licznych wystawach w kraju i za granicą. Namalowała około tysiąca dzieł, których los większości jest do dnia dzisiejszego nieznany. W roku 2002, z okazji 40-lecia pracy artystycznej, otrzymała Nagrodę Miasta Tarnowa.Zmarła 3 listopada 2006 roku w Domu Pogodnej Jesieni w Tuchowie prowadzonym przez Zgromadzenie Sióstr Św. Józefa, gdzie znajduje się także część jej dorobku malarskiego.

W Pilicy powstały:Drzewo I; II; III; Kosiarz; Drzewo baby I; Drzewo baby II; Z ziemi

Leszek Dutka.

Urodził się 16 lipca 1921 w Jaworznie. Dzieciństwo i młodość spędził w Zawierciu. Tam, mając 16 lat, namalował pierwszy obraz olejny. W 1939 ukończył zawierciańskie Liceum im. Stefana Żeromskiego. Był synem inzyniera więc, mimo artystycznych zainteresowań i uzdolnień wybrał, studia techniczne. Po maturze zdanej w 1939 r. zapisał się na Politechnikę Warszawską jednak wybuch wojny uniemożliwił mu rozpoczęcie studiów. Lata okupacji spędził w przyłączonym do Rzeszy Zawierciu. Był organistą w kościele. W latach 1945-1955 studiował na Wydziale Malarstwa ASP w Krakowie w pracowniach prof. Hanny Rudzkiej-Cybisowej, prof. Zbigniewa Pronaszki i prof. Wacława Taranczewskiego. Jednocześnie, w 1952 r. uzyskał na Politechnice Krakowskiej dyplom magistra inżyniera w zakresie urbanistyki. Zatrudnił się w Krakowskim Biurze Projektów Budownictwa Przemysłowego gdzie projektował i nadzorował m.in. budowę Myszkowskiej Fabryki Naczyń Emaliowanych oraz obiekty WPK i W w Chorzowie. Po studiach zainteresował się ceramiką. Pierwsza wystawa prac rzeźbiarskich, w 1968 r., na dziedzińcu pałacu w Rynku Głównym 20, stała się wydarzeniem, a cykl unikatowych rzeźb „Diabły podkra­kowskie” przyniósł mu popularność, ugruntowaną w następnym roku przez "Ptaki i ptaszyska". W dorobku ma zarówno bardzo interesujące rzeźby ceramiczne, jak i niebanalną, dużej urody ceramikę użytkową. Był założycielem i prezesem fundacji im. Hanny Rudzkiej - Cybisowej. W latach 90.  zainicjował powołanie Klubu Malarzy ZPAP i przez 10 lat był jego prezesem. Kawaler najwyższego odznaczenia w dziedzinie sztuki "Gloria Victis" nadanego mu przez Prezydenta RP w roku 2006. Otrzymał również: Złoty Krzyż Zasługi (1985), Krzyż Oficerski Orderu Odrodzenia Polski (2004), Złoty Laur za Mistrzostwo w Sztuce przyznany przez Fundację Kultury Polskiej (2005). Wiosną 2012 roku Muzeum Narodowe w Krakowie zorganizowało przegląd twórczości artysty w  cyklu "Galeria Żywa", na której, oprócz bogatej twórczości malarskiej zaprezentowano prace rzeźbiarskie i ceramiczne z lat 60. i 70. W czerwcu 2012 r. został Honorowym Obywatelem Zawiercia, z którym czuł się silnie związany do końca życia.Zmarł 23[5] lutego 2014 w Krakowie. Malarz i ceramik. Swoje prace prezentował na niemal 100 wystawach zbiorowych i 40 indywidualnych. Prace Leszka Dutki mają w swoich zbiorach: Muzeum Narodowe w Krakowie, Muzeum Narodowe we Wrocławiu, Muzeum Narodowe w Gdańsku, Muzeum Polskie w Chicago, w prywatnych kolekcjach Christiana Stohrmanna w Husum. Margot i Pietera Lolhoffel w Norymberdze. W swoich pracach często odnosił się bieżących wydarzeń: począwszy "Transportu robotników" z 1955 r. i „Zmęczonego”, poprzez "Zbójców" z okresu stanu wojennego, po aranżację przestrzenno-malarską "Manhattan 11 września 2001”. Jest również ceniony za prace w dziedzinie sztuki dekoracyjnej i użytkowej. Do ostatnich jego prac ceramicznych należą rzeźby z cyklu "Głowy" powstałe w latach 1978-79. Brał udział w 95. wystawach zbiorowych w kraju i za granicą, w tym m. in. w wystawie z okazji 100. lecia Pałacu Sztuki w Krakowie, prezentując autoportret z 1938 r. (były tam prezentowane m. in. obrazy Jarockiego, Mehoffera, Wyspiańskiego, Karpińskiego, Weissa i in. malarzy pierwszej połowy XX. Wieku). Zorganizował ok. 35. wystaw indywidualnych, także za granicą. Ważniejsze wystawy indywidualne: Diabły podkrakowskie (1968); Ptaki i ptaszyska - rzeźby ceramiczne (1969); retrospektywa twórczości na inaugurację Dolnego Pałacu Sztuki w Krakowie (1996); wystawa w TSBW (Theodor-Schäfer-Berufsbildungswerk), Husum, Niemcy (1997); Rararium w Międzynarodowym Centrum Kultury w Krakowie (1997); Rararium II w Muzeum Historycznym Miasta Krakowa (1998); Manhattan 11 września 2001 w Galerii Nowohuckiego Centrum Kultury w Krakowie (2001); Wysypisko Leszka Dutki, Dominik Rostworowski Gallery, Kraków (2002); Jubileuszowa wystawa Rararia i Pakaria w Pałacu Sztuki w Krakowie (2003); Rararium w Nowohuckim Centrum Kultury (2004). Był kuratorem wystaw krakowskiej sztuki w Niemczech: w TSBW Husum (1998), Ehrenhalle Ratusza w Norymberdze (1999) i we Frankfurcie n. Menem (1999). Jego prace znajdują się w zbiorach Muzeum Historycznego Miasta Krakowa, Muzeum Narodowego w Krakowie, Muzeum Narodowego we Wrocławiu i Gdańsku, Muzeum Polskiego w Chicago i w kolekcjach prywatnych Christiana Stöhrmanna w Husum oraz Margot i Dietera Lölhöffel w Norymberdze. Za swoją twórczość artystyczną odznaczony został Złotym Krzyżem Zasługi, Krzyżem Oficerskim Orderu Odrodzenia Polski, Złotą Odznaką ZPAP, Medalem ZPAP OK „Vive l'art!". W 2006 r. Minister Kultury i Dziedzictwa Narodowego nadał mu Medal „Zasłużony Kulturze GLORIA ARTIS”. Członek Komisji Rewizyjnej w Odrodzonych Władzach Towarzystwa Przyjaciół Sztuk Pięknych w Krakowie od 1996 roku. Honorowy Członek Towarzystwa Przyjaciół Sztuk Pięknych w Krakowie od 12 września 2002 roku.

W Pilicy powstały„Miłość ziemska”, „Miłośc niebiańska” oraz dwie prace noszące tytułKompozycja”.

 

Włodzimierz Kamiński

Urodził się 2 października 1938 w Bydgoszczy. W 1963 ukończył Akademię Sztuk Pięknych w Krakowie na Wydziale Malarstwa. Na wystawie Młodych Malarzy Krakowa w 1965 został wyróżniony medalem. Miał wystawy indywidualne w Zakopanem(1965) i w Krakowie (1969). W 1985 zamieszkał we Francji. Od 1987 projektuje dla słynnego francuskiego domu mody Hermès. W 1991 roku otrzymał obywatelstwo francuskie i od tego roku ma swoje atelier w zespole pracowni- "Montmartre aux Artistes". Prace Kamińskiego znajdują się m.in. w zbiorach Muzeum Narodowego w Krakowie. Wystawy indywidualne: 1968 -BWA, galeria „Arkady” w Krakowie; 1981 -galeria Wiener w Paryżu; 1987 -centrum kultury Courbevoie; 1989 - u M. Huberta Cuille w Paryżu; 1991 -galeria Socrate w Suresnes; 1996 -na paryskim Montmartre. Otrzymał szereg nagród i wyróżnień w konkursach.

 W Pilicy powstały cztery obrazy noszące tytuły Konie” i obraz„Ogrodzieniec”.

Krystyna Chutkowska -Kamińska

Ukończyła studia w ASP w Krakowie. Brała udział w ogólnopolskich oraz międzynarodowych wystawach grafiki: w Austrii (1970), Międzynarodowe Biennale Grafiki, Kraków (1971), RFN, Francji (medal na IX Biennale Sztuki w Menton), X Biennale Grafiki w Lubljanie, Norwegii, Hiszpania Kanadzie i Iranie(1972), Anglii, USA i Kanadzie(1973). Prace znajdują się m.in. w Muzeum Narodowym w Krakowie, Gdańsku, Bibliotece Narodowej w Paryżu, Bibliotece Kongresowej w Warszawie i w zbiorach prywatnych.

Efektem pobytu artystki w Pilicy stały się trzy prace noszące tytuły Pączkowanie (I-III) oraz„Wyjście”.

Stanisław Marian Karpik

Urodził się 11 listopada 1920 w Stanisławowie. W 1945 został repatriowany z całą rodziną do Oleśnicy. Po drodze zatrzymał się w Krakowie gdzie rozpoczął studia na Akademii Sztuk Pięknych pod kierunkiem Zygmunta Radnickiego i Wojciecha Weissa. Po skończeniu studiów zamieszkał w Krakowie i tworzył, uczestnicząc w licznych wystawach na terenie Polski i za granicą. W latach 50. został członkiem ogólnopolskiej grupy „Zachęta” i uczestniczył w ich wystawach. Główną tematykę jego prac stanowiły pejzaże i portrety. Jego malarstwo można zobaczyć w muzeach w Krakowie, Warszawie, Lipsku oraz prywatnych kolekcjach w Austrii, Kanadzie, Niemczech, Polsce, USA, Szwecji, na Węgrzech i we Włoszech. W 1995 jego prace zapoczątkowały cykl wystaw znanych krakowskich malarzy w galerii Krakowskiego Banku Spółdzielczego przy Rynku Kleparskim 8, tam też można zobaczyć jego dzieła. Obraz olejny „Zaułek” znajduje się w zbiorach Muzeum Narodowego w Krakowie. Jego malarstwo zostało opisane w książce „Światłocienie mistrzów” Jerzego Skrobota, w której autor zapoznaje czytelnika z mistrzami malarstwa związanymi z Krakowem. Zmarł 5 stycznia 2006 w Krakowie.

W Pilicy powstały obrazy: "Pilica -Pejzaż I ", "Pilica -Pejzaż I ", "Zaułek Pilica-I", "Zaułek Pilica-II".

"Biała"

Stanisław Kluczykowski

Urodził się w 1937 r. uczył się w poznańskim Liceum Sztuk Plastycznych, pod okiem rzeźbiarza Józefa Stasińskiego. Studiował malarstwo w krakowskiej Akademii Sztuk Pięknych, w pracowni prof. Hanny Rudzkiej-Cybis. W 1962 roku na Wydziale Malarstwa w Studium Grafiki obronił dyplom w zakresie grafiki w pracowni wklęsłodruku prof. Mieczysława Wejmana oraz w pracowni książki prowadzonej przez prof. Witolda Chomicza. Od 1981 r. wykłada na Wydziale Architektury Wnętrz ASP w Krakowie. Prof. nadzw. dr hab. Prof. nadzw. dr hab. Członek Związku Polskich Artystów Plastyków. Jego prace graficzne i rysunkowe brały udział w wielu ważnych ogólnopolskich i międzynarodowych imprezach artystycznych, konkursach oraz wystawach środowiskowych. Krytyczny stosunek do peerelowskiej rzeczywistości powodował opór wobec władzy i propagandy, co powodowało liczne ingerencje cenzury.

Podczas pilickiego pleneru powstały obrazyOstańce. „Stracona pozycja” i „ Ostatni schodzący”.

"Zgniły owoc", 1981 r.

Liliana Kużdowicz

Ukończyła studia na Wydziale Sztuk Pięknych UMK w Toruniu. Dyplom uzyskała  w pracowni graficznej prof. E. Piotrowicza. Uprawia malarstwo i zajmuje się pracą pedagogiczną. Od 1969 należy do ZPAP. Uczestniczyła w wielu plenerach oraz wystawach w kraju i zagranicą. Brała udział w licznych plenerach i wystawach po plenerowych. Jej prace znajdują się w muzeach oraz w zbiorach prywatnych w kraju i zagranicą. Jest laureatką wielu nagród i wyróżnień. Inspiracji malarskich poszukuje w pejzażu. Nie skupia się jednak na urokliwych motywach lecz zachowuje się wobec przyrody jak poeta, koncentrując się na odbiorze wrażeń. W jej twórczości widać przechodzenie od pejzażu „tradycyjnego” do impresji ikompozycji pejzażowych bliskich abstrakcji. Obrazy są wyrazem doznań zmysłowych i emocjonalnych.

Owocem pobytu w Pilicy były obrazy:"Pejzaż Pilica" – I,II i III oraz „Obraz” I,II i III.

Sławomir Lewczuk

Urodził się w12 XI 1938 r. w Czerkasach na Wołyniu. Po wojnie rodzina artysty trafiła do Chełmna Lubelskiego, w 1950 r. przeniosła się do Kluczborka, gdzie Sławomir Lewczuk kontynuował naukę w szkole podstawowej, a następnie uczęszczał do liceum. Matura w 1956 r. w Liceum Ogólnokształcącym w Kluczborku. Studiował na Wydziale Architektury Politechniki Krakowskiej oraz w pracowni prof. Krchy na Wydziale Malarstwa Akademii Sztuk Pięknych w Krakowie (1957-1965).Twórca nie przynależy do żadnej z grup artystycznych, jest typem samotnika. Twórczość malarską Lewczuka trudno przypisać do jednego konkretnego kierunku czy nurtu, sam artysta nazywa siebie outsiderem z wrodzonym poczuciem anarchizmu. Jego malarstwo jest pełne ludzi, szarych, bezimiennych postaci, często sprowadzonych do samego tylko zarysu sylwetki, czasem zdeformowanych i okaleczonych. Ludzie pokazani w dynamicznych relacjach, w ciągłym ruchu. Na wielu obrazach pojawiają się wyraźnie przerośnięte : nosy, uszy, języki, które obmawiają, podsłuchują, wymierzają sobie ciosy zaciśniętymi pięściami,podkreślając rolę zmysłów w relacjach międzyludzkich. Sceneria, w której artysta umieszcza postacie jest również uproszczona, przypomina scenografię teatralną.Ma w swoim dorobku blisko 20 indywidualnych wystaw malarstwa i grafiki w kraju i za granicą. Brał też udział w kilkudziesięciu wystawach zbiorowych. Jego prace były eksponowane w Niemczech, w Bułgarii, Czechach, Francji, Holandii, na Kubie, w Stanach Zjednoczonych, Szwajcarii i we Włoszech. Jego dzieła pojawiały się na tak prestiżowych wystawach międzynarodowych, jak: Biennale Grafiki w Krakowie, Biennale Plastyki w Warszawie i w Lahti (Finlandia). Projektował scenografię m.in. dla krakowskiego Teatru 38, Teatru im. Juliusza Słowackiego i Opery Krakowskiej, dla Teatru Akne w Krakowie oraz na zaproszenie kilku niezależnych grup teatralnych w Niemczech i Wielkiej Brytanii. 

W Pilicy powstały:„Ramie w ramię”, „Trampkarze”, „Pierwszy, drugi, trzeci”, „Narożniki”, „Drzwi”, „Dalszy ciąg” oraz „Miejsce na dole”.

Ewa Ławrusiewicz

Studiowała na Akademii Sztuk Pięknych w Krakowie, gdzie w 1967 roku, na wydziale malarstwa, w pracowni prof. Hanny Rudzkiej – Cybis, otrzymała dyplom z wyróżnieniem. Wzięła dział w około 80 wystawach zbiorowych i 30 indywidualnych w kraju i za granicą m.in. w Krakowie, Paryżu, Rzymie, Pietrasanta, Palermo, Brukseli, Fezie (Maroko).Otrzymała szereg nagród i wyróżnień m.in. Stypendium-Włochy 1975 I nagroda w  konkursie "Cztery pory roku" Szczecinek, wyróżnienie w Biennale Malta w Paryzu 2001, "Złota Rama" 2006 i "Paleta"2010 nagrody w wystawach "Mały Format". Ewa Ławrusiewicz-Horawa, dyplom ASP w Krakowie w 1967 roku na Wydziale Malarstwa w pracowni prof. Hanny Rudzkiej-Cybis. Uprawia malarstwo i rysunek. Uczestniczyła w ponad 50 wystawach (20 indywidualnych), plenerach i warsztatach artystycznych w kraju i za granicą, wielokrotnie nagradzana i wyróżniana.

Opisuję świat pejzażu ulegając emocji zjawiska i chwili. Poszukuję środków najprostszych, osobistego kodu poprzez emocjonalny gest lub długą wędrówkę poszukiwań znaków światła i przestrzeni”.

W Pilicy powstały prace: Obraz I, II, III i IV.

Eugeniusz Małkowski

Studiował w ASP w Warszawie. Organizator grupy twórczej .,Arka" powstałej w 1969 r. Brał udział w wielu wystawach zagranicznych. Jego prace znajdują się w zbiorach Muzeum Narodowego w Warszawie, Muzeum Teatru Studio, Muzeum w Toruniu oraz w zbiorach prywatnych.

Na pilickim plenerze powstały prace:Wieki świat-krucjata” i „Wielki świt-Brzask”.

Anna Smoleńska-Milewska

Studowała w ASP w Warszawie w pracowniach Pruszkowskiego, Kotarbińskiego i Kowarskiego. Brała udział w wystawach plastycznych od 1936 r. Związana była z Klubem Akwarelistów.

W naszym miasteczku powstały: "Zamek w Pilicy", "Lipa w parku z Marysieńką", "Kościół w Pilicy z XIV wieku", "ul.Partyzantów w Pilicy".

Kjäer Mogens

Urodził się w Kopenhadze 4 października 1927r. Do roku 1971 był pilotem wojskowym i oficerem sztabowym duńskiego lotnictwa. Odszedł w stopniu kapitana. Pracował następnie jako asystent w kopenhaskiej Galerie Birch gdzie organizował wystawy Mogens Balle, Ib Geertsen, Picasso i Longobardi- Germain; w Kunsthåndværkerskolen (Szkoła Artystyczna i Rzemieślnicza) w Kolding. Na koniec osiadł w Aarhus gdzie był nauczycielem w Szkole Ekonomicznej. Jako artysta był samoukiem. Łączył malarstwo i kolaż w barwnych, wyrazistych obrazach olejnych i akrylowych z motywami takimi jak krajobraz, portret i postać ludzka. . Zmarł w Århus, 20 października 1986 r.

 

Joanna Bogusławska-Murawa

Ukończyła studia w ASP w Krakowie.Brała udział w wielu Międzynarodowychbiennale grafiki i drzeworytu. Uczestniczyła w kilkuset wystawach grafiki i malarstwa akwarelowego w kraju i za granicą. Zajmowała się również astrologia i tarotem.Liczne jej prace nawiązują do ezoteryki i symboliki astrologicznej. Członek ZPAP i Stowarzyszenie Międzynarodowe Triennale Grafiki - Kraków. Jej prace znajdują się w wielu muzeach, m.in. w zbiorach w Muzeum Narodowym we Wrocławiu oraz w zbiorach prywatnych w kraju i zagranicą.

Podczas pilickiego pleneru powstały prace: "Ludzie ze snopami", "W polu", "Żniwiarz" i "Mirów". Kontynuacją tematyki podjętej w Pilicy były barwne drzeworyty z 1974 roku:Powracający ze snopem grafika i Żniwiarz III – Zmierzch.

Ole Nesvik

Urodził się w 1941 r. Studiował w: Szkole Sztuki Użytkowej w Bergen (1960), Statens Kunstakademi(Państwowej Akademii Sztuk Pięknych) u prof. Aage Storstein (1966-67), Academia Bellas Artes de San Fernandow Madrycie(1967),Państwowej Akademii Scenicznej w Krakowie (1973). Był stypendystąmiasta Stavanger (1970); rządu polskiego (1973), Edvard Munchs Legat (1974)i Schlytters legat (1983). Przed plenerem w Pilicy brał udział w wystawie Grupy „Vest-Syv" w Krakowie (1972). W latach 1980-84 był adiunktem wStatens Håndverks- og Kunstindustriskole (Państwowej Szkoły Rzemiosł i Przemysłu Artystycznego) a następnie założył własnąpracownię w Fossekleiva. Wziął udział w 18 indywidualnych i 20 zbiorowych wystawach. Jego prace znajdują się w zbiorach Nasjonalgalleriet (norweska Galeria Narodowa), Stavanger Faste Galleri(Galerii Malarstwa w Stavanger) oraz wpolskim Muzeum Narodowym. Był członkiem i prezydentem Amanuensis Arkitekthøyskolenw Oslo (1976-80); członkiemi prezesemBildende Kunstneres Forening Rogaland (Stowarzyszenia Twórców Artystów) oraz Oslo Bildende Kunstnere; współzałożycielem Norske Billedkunstneres Fagorganisasjon (Norweskiego Stowarzyszenia Artystów Plastyków). Malował krajobrazy i architekturę – „czyste” oraz z widocznym wpływem surrealizmu i pop-artu. W ostatnich latach życia był szczególnie zainteresowany portretami. Zmarł w 1995 r.

Autoportret w pejzażu powstał w Pilicy

 

Autoportret

Jan Pamuła

Urodził się w 1944 r. w Spytkowicach W latach 1961–1968 studiował malarstwo i grafikę na krakowskiej ASP. W 1967 kształcił się w Paryżu w École nationale supérieure des beaux-arts. Dyplom  uzyskał w 1968 roku. W latach 90. pracował w New York Institute of Technology jako stypendysta Fundacji Fulbrighta, wykładał również na Politechnice Częstochowskiej. W 1992 otrzymał tytuł profesora sztuk plastycznych. Zawodowo związany z macierzystą uczelnią, gdzie w 1996 doszedł do stanowiska profesora zwyczajnego w Katedrze Sztuk Wizualnych. Od 1996 do 2002 pełnił funkcję prorektora ASP w Krakowie. W latach 2002–2008 był rekto tej uczelni. W 2003, za wybitne zasługi w pracy zawodowej w szkolnictwie artystycznym, odznaczony Krzyżem Kawalerskim Orderu Odrodzenia Polski. Uprawia malarstwo i grafikę. W swoim dorobku ma ponad 60 wystaw indywidualnych krajowych i zagranicznych, a także udział w kilkuset wystawach zbiorowych, krajowych i zagranicznych. Jego prace znalazły się w zbiorach takich placówek jak Muzeum Narodowe w Warszawie, Muzeum Narodowe w Krakowie, Biblioteka Jagiellońska, Muzeum Architektury we Wrocławiu, Victoria and Albert Museum w Londynie, Albertina w Wiedniu, Portland Art Museum w Oregon ,Mondrian Museum w Amersfoort, Muzeum w Bochum „Pierwsze prace Jana Pamuły, malowane jeszcze na studiach i wkrótce po ich ukończeniu wiernie odwzorowywały rzeczywistość. Zwrot w jego twórczości -odejście od realizmu i aluzyjności w kierunku sztuki nierealnej, abstrakcyjnej -nastąpił po 1970 roku. Pod wpływem lektury pism filozoficznych artysta dąż do stworzenia własnego systemu porządkującego rzeczywistość. Jego dzieła były kompozycjami całkowicie abstrakcyjnymi, zbudowanymi z prostokątów, kwadratów, trójkątów i wycinków koła, pokrytych płasko czystymi barwami. Powstał wówczas cykl litografii i wklęsłodruków „Systemy” i seria obrazów „Obiekty geometryczne”, które stanowiły rezultat badań malarza nad formami elementarnymi i złożonymi z nich figurami geometrycznymi, oraz nad zjawiskiem modyfikacji kształtów i przestrzeni pod wpływem kolorów. Widz dopatrywał się w kompozycjach analogii do detali występujących w rzeczywyistości co wypływało z jego percepcyjnych przyzwyczajeń a nie z intencji twórcy. W latach osiemdziesiątych XX wieku artysta jako środek realizacji swoich twórczych idei wykorzystał komputer, stając się jednym z pierwszych polskich artystów, który uczynił z komputera narzędzie pracy przygotowujące ideę dzieła. Realizowanie tak pomyślanych obrazów artysta dokonuje się tradycyjnie.

Podczas pleneru w Pilicy powstały trzy prace noszące tytuły: „90% zieleni”, „Polai „Kurhan” oraz cykl szkiców.

Jerzy Panek

Urodził się w roku 1918 w Tarnowie. Studia odbywał na Wydziale Grafiki Państwowego Instytutu Sztuk Pięknych w Krakowie, który w czasie wojny został przemianowany na Staatliche Kunstgewerbeschule Krakau. Po wojnie studiował w krakowskim Instytucie Sztuk Pięknych, a następnie na ASP pod kierunkiem Eibischa i Pronaszki. Zajmował się malarstwem i grafiką, a od 1952 r. głównie drzeworytem. Na początku wykorzystywał pomocniczo szkice i fotografie. Na jego twórczość graficzną wpłynęła podróż do Chin w roku 1956. , po której zaczął rytować bezpośrednio na deskach. Panek odkrył wówczas, że najbardziej znaczące są najprostsze formy, co spowodowało, że zaczął tworzyć swoje dzieła bezpośrednio na deskach. Na przełomie lat 1967/1968 był wykładowcą ASP w Krakowie, wiele lat później został jej honorowym profesorem. Jego twórczość została wyróżniona nagrodami: Nagrodą II Stopnia Ministra Kultury i Sztuki (1963), złotym medalem na Triennale Współczesnej Sztuki Światowej w Nowym Delhi (1971, za drzeworyt Autoportret w białym kapeluszu), Nagrodą Prasy IV Międzynarodowego Biennale Grafiki w Krakowie (1972), Nagrodą im. Jana Cybisa (1986). Za całokształt pracy twórczej otrzymał w roku 1998 Nagrodę Miasta Krakowa i Nagrodę Wojewody Krakowskiego. Był członkiem Międzynarodowego Stowarzyszenia Drzeworytników XYLON i Związku Polskich Artystów Plastyków. Zmarł 5 stycznia 2001 w Krakowie. Jerzy Panek jest twórcą kilkuset drzeworytów i dużej kolekcji rysunków. Za pomocą kilku kresek potrafił oddać to, co w portretowanym człowieku lub obiekcie jest najistotniejsze -emocje, postawy i cechy charakteru. Przyroda była trwałym motywem jego twórczości. Nie przedstawiał on jednak zwierząt w sposób realistyczny. Deformacja, geometryzacjai zanik perspektywy kształtów ludzi zwierząt i przedmiotów służyła wydobyciu maksymalnej ilości typowych cech, przy zminimalizowaniu środków przekazu. Ten sposób artystycznego wyrazu zbliża go do przedwojennej awangardy kubizm, surrealizmu i postimpresjonizmu. Znany jest głównie jako grafik. Swoje dzieła malarskie traktował jako bardzo osobiste prace, które rzadko godził się zaprezentować szerszej publiczności. Tuż przed śmiercią artysty powstał o nim film dokumentalny "Jerzy Panek. To, co najważniejsze", który zrealizowała Elżbieta Dzikowska. W Pilicy powstała seria drzeworytów "Lew w Pilicy" nr I-X oraz "Idący:człowiek i koń"

Andrzej Pol

Urodził się w Sosnowcu  w 1927 roku. Studiował architekturę na Politechnice Warszawskiej orazmalarstwo w Akademii Sztuk Pięknych w Warszawie, w pracowni prof. Eugeniusza Eibisza. Dyplom uzyskał w 1955 roku. W latach 1956–1958 kontynuował studia aspiranckie w ASP w Warszawie. W latach 1968–1969 prowadził pracownię perspektywy w katowickim Wydziale Akademii Sztuk Pięknych w Krakowie. Od roku 1975 był nauczycielem akademickim a od 1990 roku profesorem Filii Uniwersytetu Śląskiego w Cieszynie w Instytucie Kształcenia Plastycznego gdzieprowadził pracownie perspektywy i teorii widzenia, formatowania otoczenia i malarstwa. Od roku 1997 jest na emeryturze. Uprawia malarstwo i sztukę użytkową. Jest członkiem Grupy Zagłębie. Brał udział w wystawach zbiorowych m.in. w: Wiedniu (1973), Ołomuńcu (1973), Menton i Maisons Lafitt (1974), Bordeaux (1975), Paryżu (1975). Prezentował malarstwo na wystawach indywidualnych m.in.: w Krakowie, Białymstoku, Cieszynie, Kłodzku, Katowicach, Erfurcie, Grazu, Frankfurcie, Gelnhausen, Bad Orb, Renchen czy Londynie. Prezentuje malarstwo i rysunek w wystawach indywidualnych m.in. w: Sosnowcu (1973), Dąbrowie Górniczej (1973), Krakowie (1974), Białymstoku (1974), Kłodzku (1975), Cieszynie (1986), Katowicach (1988), Erfurcie (1989), Grazu (1992), Frankfurcie (1994), Gelnhausen (1995), Bad Orb (1995), Krakowie (1999), Renchen (2001), Londynie (2002), Katowicach (2013).

W Pilicy powstały: „Pejzaż I-niebo”, „Pejzaż II-Ziemia”, „Trójpodział I”; „Trójpodział-II” i „Pejzaż III”.

Jerzy Potrzebowski

Urodził się w 1921 r. w Sandomierzu. W czasie wojny za działalność konspiracyjną trafił do obozów koncentracyjnych w Buchenwaldzie i w Oświęcimiu (1943-1945). Studia malarskie odbył w latach 1945–1950 w Akademii Sztuk Pięknych w Krakowie, pod kierunkiem Fryderyka Pautscha, Ignacego Pieńkowskiego, Zygmunta Radnickiego i Czesława Rzepińskiego. W 1956 r. został członkiem ogólnopolskiej grupy „Zachęta”. W 1965 nawiązał kontakt z Bohmans Art Gallery w Sztokholmie, a jego prace zaczęły pojawiać się także na wystawach zagranicznych - w Wiedniu, Sztokholmie, Londynie, Nowym Jorku. Uczestniczył w licznych wystawach i pokazach indywidualnych. Największą wystawę indywidualną jego twórczości zorganizowało w 1970 Towarzystwo Przyjaciół Sztuk Pięknych. W swojej twórczości nawiązywał do realistycznego malarstwa przełomu XIX i XX w.Malował nastrojowe pejzaże, portrety, martwą naturę, sceny batalistyczne i rodzajowe- wyjazdy i powroty z polowania, sanny, zaprzęgi czy walczące koguty, szukając tematów w literaturze (m.in w Trylogii Sienkiewicza) i w poezji (cykl Zaczarowana dorożka). Najchętniej rysował i malował akwarelami sceny figuralne i sylwetki koni.Jego prace poświęcone pobytowi w niemieckich obozach koncentracyjnych znajdują się w Państwowym Muzeum Auschwitz-Birkenau w Oświęcimiu. Zmarł w czerwcu 1974 w Krakowie.

W Pilicy powstały: Stadnina, Stadnina nocą i Kuźnia

 

Alojzy Siwecki

Urodził się 1912 r. w Haliczu. W latach 1932-1937 studiował malarstwo na Akademii Sztuk Pięknych w Krakowie u Władysława Jarockiego i Fryderyka Pautscha. Stypendium wojewody lwowskiego, które otrzymał po uzyskaniu absolutorium, umożliwiło mu studia w Królewskiej Akademii Sztuki w Rzymie w latach 1937/38. Po powrocie do kraju został starszym asystentem rektora ASP F. Pautscha.Lata okupacji niemieckiej spędził S. w Krakowie, utrzymując się z dorywczych zajęć i ze sprzedaży obrazów namalowanych we Włoszech. Od 1948 roku uczył malarstwa w zreorganizowanej Państwowej Wyższej Szkole Sztuk Plastycznych (PWSSP) adiunkt, a następnie zastępca profesora (1954 r.). Od 1950 roku prowadził zajęcia z rysunku wieczornego w Akademii Sztuk Plastycznych. W 1954 roku został mianowany docentem. W następnym roku otrzymał dyplom honorowy Towarzystwa Przyjaciół Sztuk Pięknych w Krakowie oraz Złoty Krzyż Zasługi i Medal 10-lecia Polski Ludowej. Zmarł w 1988 r. Wypracował własny styl malarski, który charakteryzuje szkicowość, faktura grubo nałożonej szpachlą farby oraz wyraziste pociągnięcia pędzla. Malował pejzaże o subtelnym, czasem wyszukanym kolorycie, martwe natury, sceny rodzajowe, figuralne, akty oraz portrety. Jego prace znajdowały się na wszystkich ważnych wystawach w Związku Artystów Plastyków i Salonach Towarzystwa Przyjaciół Sztuk Pięknych w Krakowie.

W 2015 r. na jednej z internetowych aukcji pojawił się jego obraz „Aleja modrzewiowa", przedstawiający aleję w parku w Pilicy. Artysta ukazał z perspektywy powietrznej szeroką drogę, prowadzącą pośród wysokich modrzewi do pałacu. Spaceruje nią kilka osób. Całość malowana jest ekspresyjnie, z licznymi impastami (gruba faktura farby), co jest typowe dla dojrzałego malarstwa Alojzego Siweckiego.

 

Andrzej Solecki

Studia w PWSSP w Gdańsku. Udział w wystawach okręgowych i ogólnopolskich m. in. ogólnopolska wystawa Młodych, Sopot 1973, ogólnopolska wystawa Porównania, Sopot. Wystawa indywidualna: Sień Gdańska 1971.

W Pilicy powstały: „Pejzaż Ii „Pejzaż II”.

Bolesław Szpecht

Urodził się 1 stycznia 1939 roku Chodorowie koło Lwowa. Ukończył krakowską Akademię Sztuk Pięknych w pracowni prof. Taranczewskiego w 1964 r. Mimo znajomości nowoczesnej formy malarskiej i zasług na tym polu postanowił poświęcić się sztuce sakralnej. Swoje pierwsze projekty witraży zatwierdził w 1958 roku. Zaprojektował witraże i realizacje plastyczne w blisko 200 obiektach sakralnych, głównie na terenie Małopolski i Podkarpacia. Zmarł 1 marca 2015 roku. Jako artysta malarz trzykrotnie reprezentował polską sztukę współczesną na międzynarodowych biennale, gdzie w latach 1972, 1974 i 1976 był komisarzem działu polskiego. Uczestniczył w kilkudziesięciu wystawach zbiorowych i indywidualnych. Jego prace znajdują się w zbiorach Muzeum Narodowego w Krakowie.

Na pilickim plenerze stworzył serię pejzaży: "Pejzaż I- Pilica";"Pejzaż II- Pilica";"Pejzaż III- Pilica";"Pejzaż IV- Pilica";"Pejzaż C- Pilica".

Józef Szuszkiewicz

Urodził się 2 lutego 1912 r. we Lwowie, gdzie ukończył gimnazjum. Studiował malarstwo na warszawskiej ASP u trzech znanych profesorów: Tadeusza Pruszkowskiego, Leona Wyczółkowskiego i Stanisława Chrostowskiego. Akademię ukończył w 1939 r. i powrócił do rodzinnego Lwowa. W czasie wojny pracował w fabryce lalek, w dekoratorni teatru lwowskiego, w rafinerii nafty i w instytucie prof. R. Weigla. Podczas kampanii wrześniowej trafił do niewoli, z której ucie do Lwowa. W roku 1944 uciekł wraz z rodziną ze Lwowa do Tarnowa, do swojego starszego brata Romana i tu osiadł na stałe. Początkowo pracował w tarnowskiej „kopyciarni”. Po wyzwoleni podjął pracę jako nauczyciel rysunków, najpierw w Szkole Ogrodniczej, później w Szkole Sztuk Zdobniczych Przemysłu Artystycznego, którą m. in. dzięki jego staraniom, przekształcono w Państwowe Liceum Sztuk Plastycznych. W latach 1946-1959 był dyrektorem tej placówki, a później pracował w niej jako pedagog. Namalował około 300 pejzaży, martwych natur i portretów. Jest autorem wielu projektów witraży i polichromii kościołów i kaplic w diecezji tarnowskiej, m.in. dekoracji malarskiej w kaplicy książąt Sanguszków na Starym Cmentarzu w Tarnowie oraz części fresków w tarnowskiej katedrze. Był mistrzem exlibrisu, jego znaki książkowe zdobią zbiory wszystkich wybitnych galerii europejskich. Brał udział w liczących się wystawach i konkursach, m. in. w I, II i III Biennale Grafiki w Krakowie (w latach 1960, 1962, 1964), Międzynarodowej Wystawie z okazji X Światowego Kongresu Exlibrisu w Krakowie. Jego prace malarskie, grafiki i exlibrisy eksponowane były na licznych wystawach zbiorowych i indywidualnych w kraju oraz za granicą: na Węgrzech i Kubie, w Belgii, Austrii, Czechosłowacji, Anglii, Szwecji, Niemczech, Republice Południowej Afryki, Stanach Zjednoczonych i dawnym ZSRR. Był laureatem wielu nagród i odznaczeń, m. in. otrzymał II nagrodę na konkursie XX-lecia PRL w dziedzinie grafiki i rysunku, nagrodę plastyczną "Dziennika Polskiego za grafikę, nagrodzono go także na Ogólnopolskiej Wystawie Poplenerowej w Sosnowcu. Założył w Tarnowie Oddział Związku Polskich Artystów Plastyków. Jedną z jego życiowych pasji a był teatr amatorski. Był jednym z założycieli Teatru im. Ludwika Solskiego w Tarnowie.  Zmarł 20 września 1982 roku, został pochowany na Starym Cmentarzu w Tarnowie. W 1985 r. Rada Miasta podjęła uchwałę o nadaniu jego imienia jednej z ulic. W 1986 r. Muzeum Okręgowe w Tarnowie zorganizowało pośmiertną wystawę monograficzną poświęconą jego twórczości artystycznej, eksponując na niej ponad sto prac.

Autoportret

Pokłosiem pilickiego plenery były prace: "W samo południe ul.Krótka" , "Wieżyczka oo. reformtów", "Z rynku", "Kościół i suche drzewa", „Droga i drzewa”oraz "Komórki".

Helena Teodorowicz

Urodziła się w 1923 r. w Borowej koło Kijowa. Jest siostrą-bliźniaczką malarza Konstantego Teodorowicza. W 1955 r. ukończyła studia na PWSSP w Krakowie uzyskując dyplom u doc. L.Gardowskiego. W latach 60-tych XX wieku pracowała w Zakładzie Fajansu w Kole. Jej prace były prezentowane na wystawach ceramik m.in. we Wrocławiu, Poznaniu, Lipsku, Mediolanie i Kijowie. Później poświęciła się malarstwu. Zmarła w 1994 r.

Efektem pobytu w Pilicy były obrazy: "Pałac w Pilicy" , "Zalew w Pilicy" , "Ruiny zamku”, „Stare gospodarstwo”, „Ruiny zamku”,Drzewo” oraz kompozycja „Zamek

 

Danuta Więckowska

Studiowała na Wydziale Sztuk Pięknych Uniwersytetu im. Mikołaja Kopernika w Toruniu. Dyplom uzyskała w 1969 roku. W latach 1970 – 1973 prowadziła „Galerię S” w Małym Salonie Sztuki w Bydgoszczy. Od 1973 roku poświęciła się pracy pedagogicznej. Jjako nauczycielka wychowania artystycznego przygotowała wielu kandydatów do szkół plastycznych. Przez ponad 30 lat zajmowała się pracą pedagogiczną i jako nauczyciel wychowania plastycznego. W 1986 roku ukończyła studia podyplomowe w dziedzinie grafiki na Podyplomowym Studium Wychowania Plastycznego Uniwersytetu Marii Curie-Skłodowskiej w Lublinie. Jest autorką kilkudziesięciu wystaw indywidualnych,  uczestniczyła również w wielu wystawach zbiorowych w kraju i za granicą. Jest malarką stale poszukującą własnej, artystycznej wypowiedzi, dlatego, na przestrzeni lat minionych, miała w swojej twórczości kilka etapów. Przyroda i krajobraz stały się motywem dla wyrażania uczuć i nastrojów. Powstawały obrazy malowane w dużym formacie, z zachowaniem formuły realistycznej - poranki i zachody słońca, z delikatnym błyskiem światła. Jednocześnie po 2000 r. powstają, realistyczne w formie, pejzaże „mistyczne”, ze światłem przesączającym się przez chmury, odbijającym się w powierzchni wody. Od 2008 r. powstaje seria prac, w których kolory przenikają się wzajemnie tworząc obrazy w zasadzie abstrakcyjne, w których zestawienie barwnych plam sugeruje pejzaż. Jej pejzaże nie stanowią odwzorowania rzeczywistej przyrody, lecz są refleksyjnym przeniesieniem wrażeń na płótno.

Pokłosiem pilickiego pleneru są obrazy: "Pilica" , Droga”, „Cmentarz” oraz „Pejzaże-I,II,II

Kazimierz Żmurko

Urodził się w 1921 roku. Od 1938 r. uczył się malarstwa w Państwowej Szkole Przemysłu Artystycznego we Lwowie. W latach 1947-54 studiował w krakowskiej ASP, gdzie w 1955 r. uzyskał dyplom u J.Fedkowicza. Po ukończeniu studiów uczył rysunku i malarstwa w Państwowym Liceum Sztuk Plastycznych w Zamościu. Od 1961 r. był konserwatorem dzieł sztuki w Muzeum-Zamku w Łańcucie. Zmarł w 1995r.

W Pilicy powstały: "Zalew w Pilicy" , "Fontanna z tarasu" i "Zamek w Pilicy".

Emile Marze

Na koniec zostawiłem Emila Marze. Było dwóch francuskich malarzy o takim imieniu i nazwisku. Pierwszy z nich urodził się w 1910 roku i niewiele więcej o nim wiem. Drugi urodził się 4 sierpnia 1930 roku, w Menton, w rodzinie włosko -francuskiej. W jego artystycznej biografii nie znalazłem wprawdzie bezpośrednio informacji o pobycie w Pilicy lub o udziale w poplenerowej wystawie na przełomie 1973/1974 roku, jednak wiosną 1974 roku wziął udział w V Międzynarodowym Biennale Grafiki w Krakowie co pozwala przyjąć, że to on gościł w Pilicy. Emil Marze już na początku lat 50. XX wieku uczył się malarstwa na Lazurowym Wybrzeżu (Menton, Cagnes-sur-Mer, Saint-Paul-de-Vence). Spotkanie z malarzami Robertem i Renée Mauchant, w 1951 roku, pozwoliło mu odkrywać sztukę współczesną. W 1952 r. został zaproszony do udziału w wystawie w SalonieMłodego malarstwa Morza Śródziemnegow Muzeum Ponchettes w Nicei. Dużo podróżowałpo Hiszpanii i Włoszech. W 1957 roku po przyznaniu nagrody Fundacji Beckmanna przebywał w Górnej Bawarii, w regionie Murnau i w Monachium, gdzie odkrył dzieła niemieckich ekspresjonistów Beckmann i Nolde. Przez wiele lat działał między Menton i Florencją. W latach 1958-1977 bardzo aktywnie uczestniczył w organizacji Międzynarodowych Biennale Sztuki w Menton. Wykonał ważne dekoracje ścienne we Florencji (1960 – 1963). W 1961 roku został laureatem Biennale w Paryżu. Uczestniczył w dziesiątkach wystaw i wielokrotnie był nagradzany. Jego prace znajdują się w wielu muzeach i kolekcjach prywatnych.

Podczas pilickiego pleneru namalował obrazy: "Zamek w Pilicy-cienie przeszłości", "Zamek w Pilicy, pejzaż który wkrada się we wnętrze", "Wnętrze zamku w Pilicy" orazInwazja”.

 

Temat powiązany: Medal "Mecenas sztuki" dla Klubu Rolnika w Pilicy >>>